🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

🏡 فصل خانه‌های قدیمی و خاطرات ماندگار

خانه‌های گِلی پدربزرگ و مادربزرگ؛ جایی که دیوارهایش بوی زندگی می‌داد.

🔹 چه خانه‌هایی بود خانه‌های قدیمی گوگ‌تپه؛ ساده، گِلی، بی‌ادعا و سرشار از زندگی. خانه‌هایی که شاید امروز در نگاه ما کوچک و ساده به نظر برسند، اما برای نسل‌های گذشته، تمام جهان بودند؛ خانه‌هایی که کودکی بسیاری از ما در حیاط و اتاق‌هایشان گذشت و نام پدربزرگ و مادربزرگ با تک‌تک دیوارهایشان گره خورده بود.

🔸 وارد خانه که می‌شدی، نخستین چیزی که به چشم می‌آمد، تجمل نبود؛ صفای زندگی بود. گلیم‌هایی که با دست بافته شده بودند، جاجیم‌های رنگارنگ، پشتی‌هایی که کنار دیوار چیده شده بودند و آتش‌دان دیواری که جایگاه گرمای خانه بود؛ همه چیز ساده بود، اما هر گوشه‌اش قصه‌ای داشت.

🔹 آن خانه‌ها بوی خاص خودشان را داشتند؛ بوی خاک، هیزم، نان، چای و غذایی که روی ذغال آرام‌آرام می‌پخت. بوی غذا از آشپزخانه و آتشدان بلند می‌شد و در فضای خانه می‌پیچید؛ عطری که هنوز اگر در خاطره‌مان زنده شود، می‌تواند ما را یک‌باره به سال‌های دور ببرد.

🔸 چه لذتی داشت نشستن کنار پدربزرگ و مادربزرگ؛ همان گوشه‌ای که پشتی‌ها تکیه‌گاه خستگی‌مان می‌شدند و گرمای آتش، سرمای زمستان را از تن دور می‌کرد. صدای آرام بزرگ‌ترها، قصه‌های قدیمی، خاطرات جوانی‌شان و حکایت‌هایی که بارها شنیده بودیم اما باز هم دوست داشتیم بشنویم، سرمایه‌ی شفاهی یک نسل بود.

🔹 در آن خانه‌ها، سفره شاید ساده بود، اما برکت داشت. غذا شاید با امکانات امروز پخته نمی‌شد، اما عطرش تا مدت‌ها در خانه می‌ماند. نان، پنیر، ماست، غذاهای محلی و یک استکان چای، وقتی کنار محبت بزرگ‌ترهای خانواده قرار می‌گرفت، به ضیافتی تبدیل می‌شد که هیچ رستوران و سفره‌ی رنگینی نمی‌تواند جای آن را بگیرد.

🔸 خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ فقط یک بنا نبود؛ پناهگاه عاطفی خانواده بود. جایی که بچه‌ها می‌خندیدند، بزرگ‌ترها دور هم می‌نشستند، مهمان می‌آمد، قصه گفته می‌شد و نسل‌ها در کنار یکدیگر زندگی را تجربه می‌کردند.

🔻 چه حیف که بسیاری از آن خانه‌ها امروز دیگر وجود ندارند و بعضی از آن دیوارهای گلی، تنها در عکس‌ها و حافظه‌ی ما باقی مانده‌اند. اما هنوز می‌توان از میان یک تصویر قدیمی، رنگ جاجیم‌ها را دید، گرمای آتشدان را تصور کرد و عطر غذای پخته‌شده بر روی ذغال را در ذهن دوباره زنده کرد.

🔹 پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های گوگ‌تپه، خود بخشی از تاریخ این خانه‌ها بودند؛ نسلی که با دست‌های پینه‌بسته، دل‌های بزرگ و زندگی ساده، خانواده را کنار هم نگه می‌داشتند. خانه با حضور آنان خانه بود؛ و وقتی رفتند، بخشی از آن گرمای قدیمی نیز با آنان از میان رفت.

🌹 سخن پایانی؛ خانه‌هایی که هنوز در دل ما هستند

🔸 امروز شاید دیوارهای گلی بسیاری از آن خانه‌ها فرو ریخته باشد، جاجیم‌ها و گلیم‌ها دیگر بر کف اتاق‌ها پهن نباشند و آتشدان‌ها خاموش شده باشند؛ اما خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ هنوز در حافظه‌ی ما پابرجاست.

🔹 یک عکس قدیمی کافی است تا دوباره کودک شویم؛ تا خودمان را کنار همان پشتی‌های رنگارنگ ببینیم، صدای بزرگ‌ترها را بشنویم و بوی غذایی را احساس کنیم که روی ذغال پخته می‌شد و عطرش تمام خانه را پر می‌کرد.

🍁🌾 این‌ها فقط خانه‌های گِلی قدیمی نبودند؛ این‌ها خانه‌های خاطره، محبت، برکت و هویت گوگ‌تپه بودند.

خانه‌هایی که شاید از خشت و گل ساخته شده بودند، اما ستون‌هایشان را عشق، خانواده و حضور بزرگان استوار نگه می‌داشت.

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه

📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

📌 تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese

📌 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese

خانه‌های گِلی پدربزرگ و مادربزرگ؛ جایی که دیوارهایش بوی زندگی می‌داد

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

🏡 فصل خانه‌های قدیمی و خاطرات ماندگار

خانه‌های گِلی پدربزرگ و مادربزرگ؛ جایی که دیوارهایش بوی زندگی می‌داد.

🔹 چه خانه‌هایی بود خانه‌های قدیمی گوگ‌تپه؛ ساده، گِلی، بی‌ادعا و سرشار از زندگی. خانه‌هایی که شاید امروز در نگاه ما کوچک و ساده به نظر برسند، اما برای نسل‌های گذشته، تمام جهان بودند؛ خانه‌هایی که کودکی بسیاری از ما در حیاط و اتاق‌هایشان گذشت و نام پدربزرگ و مادربزرگ با تک‌تک دیوارهایشان گره خورده بود.

🔸 وارد خانه که می‌شدی، نخستین چیزی که به چشم می‌آمد، تجمل نبود؛ صفای زندگی بود. گلیم‌هایی که با دست بافته شده بودند، جاجیم‌های رنگارنگ، پشتی‌هایی که کنار دیوار چیده شده بودند و آتش‌دان دیواری که جایگاه گرمای خانه بود؛ همه چیز ساده بود، اما هر گوشه‌اش قصه‌ای داشت.

🔹 آن خانه‌ها بوی خاص خودشان را داشتند؛ بوی خاک، هیزم، نان، چای و غذایی که روی ذغال آرام‌آرام می‌پخت. بوی غذا از آشپزخانه و آتشدان بلند می‌شد و در فضای خانه می‌پیچید؛ عطری که هنوز اگر در خاطره‌مان زنده شود، می‌تواند ما را یک‌باره به سال‌های دور ببرد.

🔸 چه لذتی داشت نشستن کنار پدربزرگ و مادربزرگ؛ همان گوشه‌ای که پشتی‌ها تکیه‌گاه خستگی‌مان می‌شدند و گرمای آتش، سرمای زمستان را از تن دور می‌کرد. صدای آرام بزرگ‌ترها، قصه‌های قدیمی، خاطرات جوانی‌شان و حکایت‌هایی که بارها شنیده بودیم اما باز هم دوست داشتیم بشنویم، سرمایه‌ی شفاهی یک نسل بود.

🔹 در آن خانه‌ها، سفره شاید ساده بود، اما برکت داشت. غذا شاید با امکانات امروز پخته نمی‌شد، اما عطرش تا مدت‌ها در خانه می‌ماند. نان، پنیر، ماست، غذاهای محلی و یک استکان چای، وقتی کنار محبت بزرگ‌ترهای خانواده قرار می‌گرفت، به ضیافتی تبدیل می‌شد که هیچ رستوران و سفره‌ی رنگینی نمی‌تواند جای آن را بگیرد.

🔸 خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ فقط یک بنا نبود؛ پناهگاه عاطفی خانواده بود. جایی که بچه‌ها می‌خندیدند، بزرگ‌ترها دور هم می‌نشستند، مهمان می‌آمد، قصه گفته می‌شد و نسل‌ها در کنار یکدیگر زندگی را تجربه می‌کردند.

🔻 چه حیف که بسیاری از آن خانه‌ها امروز دیگر وجود ندارند و بعضی از آن دیوارهای گلی، تنها در عکس‌ها و حافظه‌ی ما باقی مانده‌اند. اما هنوز می‌توان از میان یک تصویر قدیمی، رنگ جاجیم‌ها را دید، گرمای آتشدان را تصور کرد و عطر غذای پخته‌شده بر روی ذغال را در ذهن دوباره زنده کرد.

🔹 پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های گوگ‌تپه، خود بخشی از تاریخ این خانه‌ها بودند؛ نسلی که با دست‌های پینه‌بسته، دل‌های بزرگ و زندگی ساده، خانواده را کنار هم نگه می‌داشتند. خانه با حضور آنان خانه بود؛ و وقتی رفتند، بخشی از آن گرمای قدیمی نیز با آنان از میان رفت.

🌹 سخن پایانی؛ خانه‌هایی که هنوز در دل ما هستند

🔸 امروز شاید دیوارهای گلی بسیاری از آن خانه‌ها فرو ریخته باشد، جاجیم‌ها و گلیم‌ها دیگر بر کف اتاق‌ها پهن نباشند و آتشدان‌ها خاموش شده باشند؛ اما خانه‌ی پدربزرگ و مادربزرگ هنوز در حافظه‌ی ما پابرجاست.

🔹 یک عکس قدیمی کافی است تا دوباره کودک شویم؛ تا خودمان را کنار همان پشتی‌های رنگارنگ ببینیم، صدای بزرگ‌ترها را بشنویم و بوی غذایی را احساس کنیم که روی ذغال پخته می‌شد و عطرش تمام خانه را پر می‌کرد.

🍁🌾 این‌ها فقط خانه‌های گِلی قدیمی نبودند؛ این‌ها خانه‌های خاطره، محبت، برکت و هویت گوگ‌تپه بودند.

خانه‌هایی که شاید از خشت و گل ساخته شده بودند، اما ستون‌هایشان را عشق، خانواده و حضور بزرگان استوار نگه می‌داشت.

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه

📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

📌 تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese

📌 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese

📌 وبلاگ: https://gogtappehfolklore.blogfa.com/

🌾 برای اینکه خانه‌های دیروز، در حافظه‌ی فردا فراموش نشوند. 🍁

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

🔥 فصل خاطرات و زندگی روستایی

✍️ آتش هیزم در باغ‌های گوگ‌تپه؛ گرمای شعله‌ها، عطر پاییز و خاطراتی که خاموش نمی‌شوند 🍂🌾

🔹 چه روزهایی بود؛ روزهایی که پاییز آرام‌آرام از راه می‌رسید، برگ‌های درختان باغ رنگ عوض می‌کردند، نسیم خنک بر شاخه‌ها می‌وزید و سرمای هوا کم‌کم خود را به دست‌های زحمت‌کش باغداران می‌رساند. هنوز کار برداشت محصولات کشاورزی به پایان نرسیده بود و در گوشه‌وکنار باغ‌های گوگ‌تپه، زندگی با تلاش، امید و خاطراتی ساده اما شیرین ادامه داشت.

🔸 آن روزها، بوته‌های هرس‌شده، شاخه‌های خشک و تنه‌های بریده‌شده‌ی درختان، پس از کار باغبانی، به هیزم تبدیل می‌شدند. آتشی روشن می‌کردیم؛ شعله‌هایی که در دل هوای سرد پاییزی زبانه می‌کشیدند و با نور سرخ و طلایی خود، گوشه‌ای از باغ را روشن می‌ساختند. دود آرامی که از میان شاخه‌ها به آسمان می‌رفت، با عطر خاک و برگ‌های پاییزی درهم می‌آمیخت و منظره‌ای می‌ساخت که هنوز هم یادآوری‌اش دل را گرم می‌کند.

🔹 آن آتش فقط برای سوزاندن هیزم نبود؛ هم اجاق چای و غذا بود، هم بخاری کوچک باغ، هم بهانه‌ای برای دور هم جمع شدن. کتری را روی آتش می‌گذاشتیم، غذایی گرم آماده می‌کردیم و دست‌هایمان را به سوی شعله‌ها می‌گرفتیم تا سرمای پاییز را از تن بیرون کنیم. گاهی کافی بود چند لحظه کنار آتش بایستیم تا گرمای آن به انگشتان سردمان برسد و خستگی یک روز کار در باغ، اندکی آرام بگیرد.

🔸 یادش بخیر؛ وقتی آتش جان می‌گرفت، آدم‌ها کم‌کم دور آن حلقه می‌زدند. یکی چوبی به آتش اضافه می‌کرد، دیگری از کارهای روزانه می‌گفت و آن یکی چشم به شعله‌هایی می‌دوخت که گاهی بالا می‌رفتند و گاهی در میان خاکستر فرو می‌نشستند. صدای شکستن شاخه‌های خشک، گرمای آتش و گفت‌وگوهای صمیمانه، ساده‌ترین لحظه‌ها را به خاطراتی ماندگار تبدیل می‌کرد.

🔹 در آن روزگار، خوشی همیشه به امکانات فراوان نیاز نداشت. گاهی یک آتش کوچک در میان باغ، یک استکان چای داغ، لقمه‌ای غذای ساده و حضور چند انسان صمیمی، برای ساختن لحظه‌ای شیرین کافی بود. گرمای آتش از هیزم بود، اما گرمای آن جمع از دل‌های آدم‌ها می‌آمد.

🔸 باغ‌های گوگ‌تپه در پاییز، تنها محل برداشت محصول و انجام کارهای کشاورزی نبودند؛ بخشی از زندگی مردم در همان باغ‌ها جریان داشت. در میان درختان، کنار شاخه‌های بریده‌شده و در پناه شعله‌های آتش، خستگی‌ها تقسیم می‌شد، حرف‌ها ردوبدل می‌شد و خاطراتی شکل می‌گرفت که امروز با دیدن تصویری از یک آتش روشن، دوباره در ذهن زنده می‌شوند.

🔻 عکس‌های ماندگار، گاهی ما را به روزهایی برمی‌گردانند که دیگر تکرار نمی‌شوند؛ به روزهایی که شاید در آن زمان معمولی به نظر می‌رسیدند، اما امروز می‌فهمیم چه اندازه دوست‌داشتنی و ارزشمند بوده‌اند. یک شعله‌ی کوچک می‌تواند پنجره‌ای به گذشته باز کند؛ گذشته‌ای پر از زحمت، صمیمیت، سادگی و پیوند عمیق انسان با زمین و طبیعت.

🔹 امروز شاید بسیاری از آن لحظه‌ها تنها در قاب عکس‌ها و خاطرات قدیمی باقی مانده باشند، اما هنوز هم می‌توان صدای هیزم‌ها را در خیال شنید، گرمای آتش را بر چهره احساس کرد و استکان چای داغی را به یاد آورد که در سرمای پاییز، کنار باغ نوشیده می‌شد.

🌹 سخن پایانی؛ آتشی که در خاطره‌ها روشن است

🔸 یاد آن ایام بخیر؛ یاد پاییزهای باغ، هیزم‌های شعله‌ور، دست‌های سرد و دل‌های گرم. یاد روزهایی که با کمترین امکانات، شادی‌های کوچکی می‌ساختیم که امروز از بزرگ‌ترین سرمایه‌های خاطره‌ی ما هستند.

🔹 این تصویر، تنها عکس چند تکه چوب در حال سوختن نیست؛ روایت گوشه‌ای از زندگی گذشتگان و باغداران گوگ‌تپه‌ی خالصه است؛ روایتی از روزگار تلاش، معاشرت و گرمای جمعی که باید برای نسل‌های آینده حفظ شود.

🍁🌾 شعله‌ها خاموش می‌شوند، خاکستر بر جای می‌ماند؛ اما خاطره‌ی آن روزها هنوز در دل ما روشن است. 🔥

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه
📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

🔗 راه‌های ارتباطی و آرشیو دانشنامه فولکلور گوگ‌تپه خالصه

📌 تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese
📌 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese
📌 وبلاگ: https://gogtappehfolklore.blogfa.com/

🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه؛ گنجینه‌ای برای ماندگاری خاطرات و هویت یک دیار. 🍁

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

🌿 فصل چهره‌ها و روایت‌های اجتماعی

میز خدمت؛ وقتی مسئول، پشت میز نمی‌ماند و میان مردم می‌آید

🔹 گاهی یک صحنه ساده، معنایی بزرگ در خود دارد؛ مسئولی که به جای آنکه مردم برای رسیدن به او راهی طولانی طی کنند، خود به میان مردم می‌رود، می‌نشیند، گوش می‌دهد و بی‌واسطه پای درد دل آنان می‌ایستد. میز خدمت قضایی در اجتماعات مردم زنجان، از همین جنس تصویرهای اجتماعی است؛ تصویری از مسئولیتی که می‌خواهد فاصله میان مردم و دستگاه اداری را کمتر کند.

🔸 در این برنامه، دکتر محبوب افراسیاب، رئیس کل دادگستری استان زنجان، در محل برگزاری اجتماعات مردم زنجان حاضر شد و در موکب میز خدمت قضایی، چهره‌به‌چهره با شهروندان دیدار کرد و به درخواست‌ها و مسائل مطرح‌شده از سوی مراجعان گوش سپرد. حضور دادستان مرکز استان، معاونان و قضات نیز در کنار این میز، جلوه‌ای از ارتباط مستقیم مجموعه قضایی با مردم بود.

🔹 ارزش چنین حضوری تنها در پاسخ دادن به چند درخواست خلاصه نمی‌شود. گاهی شنیدن یک درد، پیش از آنکه حل یک مشکل باشد، به انسان احساس دیده‌شدن می‌دهد. شهروندی که بدون واسطه می‌تواند روبه‌روی مسئول بنشیند، سخنش را بیان کند و پاسخ بشنود، احساس می‌کند صدایش در ساختار اداری و قضایی شنیده می‌شود.

🔸 آنچه در فرهنگ اجتماعی ما نیز همواره ارزشمند بوده، مردم‌داری و در دسترس بودن مسئولان است. در فرهنگ روستایی و سنتی، مردم برای فردی که دردشان را می‌شنید و در کنارشان می‌ایستاد، احترام ویژه‌ای قائل بودند. هنوز هم در حافظه جمعی مردم، انسان‌های خدمتگزار بیشتر با رفتارشان ماندگار می‌شوند تا با عنوان و میز و مقامشان.

🔹 استمرار چنین میزهایی، اگر با پیگیری واقعی درخواست‌ها و احترام به مراجعه‌کنندگان همراه باشد، می‌تواند معنای عمیق‌تری پیدا کند؛ یعنی مسئولیت فقط نشستن پشت میز اداره نیست، بلکه گاهی باید میز را به میان مردم برد.

🔸 در این برنامه، بر استمرار ارتباط بی‌واسطه با اقشار مختلف مردم و حضور مسئولان قضایی در میان آنان تأکید شده است؛ رویکردی که یادآور یک اصل ساده اما مهم است: مردم، صاحبان اصلی جامعه‌اند و مسئولیت، بدون ارتباط با مردم و شنیدن سخن آنان، معنای کامل خود را پیدا نمی‌کند.

🔻 برای دانشنامه فولکلور، ثبت چنین صحنه‌هایی نیز اهمیت دارد؛ زیرا فولکلور تنها قصه‌های قدیمی، آیین‌ها، لباس‌ها، غذاها و شیوه‌های زندگی گذشتگان نیست. فرهنگ اجتماعی امروز ما نیز روزی بخشی از تاریخ شفاهی این سرزمین خواهد شد؛ از همین رو باید رفتارهای مردم‌محور، شیوه‌های ارتباط مسئولان با مردم و خاطرات اجتماعی نسل حاضر نیز ثبت و روایت شود.

🔹 زنجان، شهر و دیار مردم با فرهنگ و ریشه‌دار، بارها در حافظه تاریخی و اجتماعی خود جلوه‌هایی از همبستگی و حضور مردم را به نمایش گذاشته است. چنین صحنه‌هایی، فارغ از هر عنوان و مناسبت، وقتی ارزشمندتر می‌شوند که مردم احساس کنند صدایشان شنیده می‌شود و مسئولان نیز خود را در برابر مشکلات و مطالبات آنان مسئول می‌دانند.

🌹 سخن پایانی

🔸 شاید سال‌ها بعد، آنچه از یک دوره مدیریتی در ذهن مردم باقی می‌ماند، فقط بخشنامه‌ها و ساختمان‌های اداری نباشد؛ گاهی یک دست دادن، یک گفت‌وگوی رو در رو، یک شنیدن صبورانه و یک میز خدمت در میان مردم، خاطره‌ای ماندگارتر از بسیاری از گزارش‌های رسمی می‌سازد.

🔹 فرهنگ خدمت، از همین‌جا آغاز می‌شود؛ از شنیدن، از احترام گذاشتن، از در کنار مردم بودن و از تلاش برای حل مشکلات آنان.

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه

📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

🔹 کانال تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese

🔹 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese

🔹 وبلاگ: https://gogtappehfolklore.blogfa.com/

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

🌟 فصل چهره‌های ماندگار و افتخارآفرین گوگ‌تپه

مهندس سجاد شکری؛ جوانی شایسته، متین و برخاسته از فرهنگ ادب و تلاش

🔹 گاهی در میان مردم یک دیار، جوانانی رشد می‌کنند که شخصیتشان پیش از جایگاهشان شناخته می‌شود؛ جوانانی که با ادب، متانت، پشتکار و رفتار شایسته، احترام دیگران را به دست می‌آورند و نامشان را با نیکی در خاطر مردم ثبت می‌کنند. مهندس سجاد شکری را می‌توان در شمار جوانانی دانست که شایستگی‌های فردی و اخلاقی، بخش مهمی از هویت اجتماعی آنان را شکل می‌دهد.

🔸 سجاد شکری، جوانی برجسته، باوقار، مؤدب، متین و خوش‌رفتار است؛ شخصیتی که در کنار توانمندی‌های علمی و تلاش در مسیر تحصیل، به آداب معاشرت، احترام به دیگران و مردم‌داری نیز اهمیت می‌دهد. ارزش چنین جوانانی تنها در موفقیت‌های تحصیلی یا دستیابی به جایگاه‌های اداری خلاصه نمی‌شود؛ بلکه منش انسانی، فروتنی و شیوه‌ی برخورد آنان با مردم نیز شایسته‌ی توجه و یادآوری است.

🔹 در سال ۱۴۰۴، خبر انتصاب مهندس سجاد شکری به‌عنوان سرپرست مدیریت آب و خاک و امور فنی و مهندسی سازمان جهاد کشاورزی آذربایجان‌غربی، از فصل تازه‌ای در مسیر مسئولیت حرفه‌ای او حکایت داشت؛ مسئولیتی در حوزه‌ای مهم و مرتبط با منابع آب، خاک و زیرساخت‌های فنی کشاورزی. چنین جایگاهی، در کنار دانش و تخصص، به مسئولیت‌پذیری، نگاه کارشناسی و توجه به نیازهای بهره‌برداران بخش کشاورزی نیز نیاز دارد.

🔸 آنچه در توصیف یک مدیر جوان اهمیت دارد، تنها عنوان و جایگاه سازمانی نیست؛ بلکه چگونگی رفتار با مردم، احترام به ارباب رجوع، رعایت حقوق شهروندی، پاسخ‌گویی و تلاش برای جلب رضایت خداوند متعال است. این اصول باید در شمار اولویت‌های همیشگی مدیران قرار گیرند؛ چراکه اعتبار واقعی مسئولیت، در خدمت صادقانه و رفتار محترمانه با مردم معنا پیدا می‌کند.

🔹 تأکید بر سلامت محیط اداری و ارتقای توانمندی نیروی انسانی نیز از موضوعات مهم مدیریت امروز است. آموزش‌محوری، توانمندسازی کارشناسان و مدیران و توجه هم‌زمان به آموزش بهره‌برداران، می‌تواند زمینه‌ساز بهبود کیفیت خدمات و تقویت ظرفیت‌های بخش کشاورزی باشد. توجه به این رویکردها، یادآور آن است که پیشرفت پایدار، با یادگیری مستمر، تخصص و بهره‌گیری درست از توان انسانی پیوندی ناگسستنی دارد.

🔸 در فرهنگ مردم گوگ‌تپه‌ی خالصه، ادب، شخصیت، احترام به بزرگ‌ترها، خوش‌رفتاری و مردم‌داری همواره ارزشمند بوده است. معرفی جوانانی چون مهندس سجاد شکری در این دانشنامه، فرصتی است تا درباره‌ی اهمیت اخلاق فردی، تلاش علمی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی سخن بگوییم؛ ارزش‌هایی که می‌توانند برای نسل جوان الهام‌بخش باشند.

🔹 بی‌تردید، جوانی که دانش را با اخلاق، توانمندی را با فروتنی و مسئولیت را با احترام به مردم همراه کند، می‌تواند در مسیر زندگی حرفه‌ای خود اثرگذار باشد. امید است مهندس سجاد شکری نیز در مسیر خدمت، همواره با تکیه بر دانش، تجربه، انصاف و مردم‌داری گام بردارد و منشأ خیر و پیشرفت برای مردم و جامعه‌ی خود باشد.

🌹 سخن پایانی

🔸 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه تنها روایتگر گذشته و خاطرات دیارمان نیست؛ بلکه می‌کوشد چهره‌ها، ظرفیت‌ها و ارزش‌های انسانی جامعه را نیز ثبت کند تا نسل امروز و فردا بداند که سرمایه‌ی هر آبادی، پیش از هر چیز، انسان‌های تلاشگر، اخلاق‌مدار و مسئولیت‌پذیر آن هستند.

🔹 با آرزوی سلامتی، سربلندی و توفیق روزافزون برای مهندس سجاد شکری؛ امید که اخلاق نیک، دانش و خدمت صادقانه، همواره چراغ راه او در مسیر مسئولیت و زندگی باشد. 🌹🍁

✍️ اسماعیل عبادی

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه

📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

🔹 کانال تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese

🔹 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese

🔹 صفحه روبیکا: https://rubika.ir/Folklore_Googtapeh_Khalese

🔹 وبلاگ: https://gogtappehfolklore.blogfa.com/

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

🌹 فصل چهره‌های ماندگار روستا | خادمان مسجد و بسیج

حاج اجاق‌وردی؛ سی سال خادمی بی‌مزد و بی‌منت، روایت مردی که با اخلاص ماندگار شد

🔹 گاهی در میان ما انسان‌هایی زندگی می‌کنند که بی‌آنکه نامشان بر سردر اداره‌ای نوشته شود، بی‌آنکه منصبی داشته باشند یا عنوانی بر نامشان افزوده شود، سال‌ها باری بزرگ را بر دوش می‌کشند؛ انسان‌هایی که نه برای تشویق و تقدیر، بلکه برای رضای خدا قدم برمی‌دارند. شاید در نگاه نخست، مردمانی ساده و بی‌ادعا به نظر برسند، اما اگر پرده از سال‌های خدمتشان کنار برود، عظمت روحشان آشکار می‌شود.

🔸 حاج اجاق‌وردی، یکی از همین مردان شریف و ماندگار گوگ‌تپه‌ی خالصه است. مردی که سی سال از عمر خویش را بی‌مزد، بی‌منت و خالصانه در خدمت پایگاه بسیج شهید رضاپور گوگ‌تپه و مسجد اعظم صاحب‌الزمان (عج) گذرانده است؛ سی سال خدمت در سکوت، سی سال وفاداری به راهی که پاداش آن را نه از مردم، بلکه از خداوند طلب می‌کرد.

🔹 سی سال، تنها یک عدد نیست؛ سی سال یعنی صبح‌هایی که شاید پیش از بیدار شدن بسیاری از مردم، قدم‌های یک خادم در مسیر مسجد شنیده می‌شد؛ یعنی رسیدگی به امور مسجد، آماده کردن فضای عبادت، همراهی با فعالیت‌های پایگاه بسیج و حضور در کارهایی که شاید نامی از انجام‌دهنده‌شان برده نشود، اما نبودشان به‌خوبی احساس می‌شود. این‌ها روایت سال‌هایی است که ارزششان را نمی‌توان تنها با شمار روزها سنجید.

🔸 در روزگاری که گاهی انسان‌ها برای انجام کوچک‌ترین مسئولیت‌ها چشم‌انتظار پاداش و امتیازند، خدمت بی‌چشمداشت، معنایی بلند و انسانی دارد. خادمی، فقط جارو کردن صحن مسجد یا باز کردن درهای آن نیست؛ خادمی یعنی دل بستن به خانه‌ی خدا، احساس مسئولیت در برابر مردم و خدمت کردن، حتی وقتی کسی تماشاگر نیست.

🔹 من، اسماعیل عبادی، در مراسم افتتاحیه‌ی مسجد، از نزدیک شاهد گوشه‌ای از خلوص و فروتنی حاج اجاق‌وردی بودم. در آن روز پرشور که نگاه‌ها به مراسم و جلوه‌های آن دوخته شده بود، او همچنان آرام و بی‌ادعا مشغول خدمت بود؛ بی‌آنکه بخواهد دیده شود یا خود را در مرکز توجه قرار دهد. همان صحنه برای من درسی ماندگار داشت: گاهی بزرگ‌ترین انسان‌ها همان‌هایی هستند که کمترین ادعا را دارند.

🔸 حاج اجاق‌وردی به ما یادآوری کرد که بزرگی انسان‌ها را نباید با صندلی و عنوان و مقام سنجید. چه‌بسا مردی که در گوشه‌ای از مسجد مشغول خدمت است، در ترازوی اخلاص، جایگاهی داشته باشد که صاحبان بسیاری از عنوان‌ها به آن نرسند. ارزش آدم‌ها به آن چیزی نیست که از دنیا می‌گیرند؛ به اثری است که با خدمت و محبت در دل مردم باقی می‌گذارند.

🔻 امروز، پس از سی سال خدمت صادقانه، حاج اجاق‌وردی به افتخار بازنشستگی از مسئولیت خود رسیده است؛ اما آیا می‌توان برای عشق به مسجد و خدمت به مردم، تاریخ پایان تعیین کرد؟ بازنشستگی شاید پایان یک دوره‌ی مسئولیت باشد، اما خاطره‌ی خدمت، حرمت خادم و اجر نیت پاک، در حافظه‌ی مردم باقی می‌ماند.

🔹 مسجد اعظم صاحب‌الزمان (عج) و پایگاه بسیج شهید رضاپور گوگ‌تپه، بخشی از خاطرات و هویت اجتماعی روستای ما هستند؛ و در روایت تاریخ آن‌ها، باید نام مردانی را نیز ثبت کرد که بی‌سروصدا در کنار مردم ایستادند و سال‌های عمر خود را صرف خدمت کردند. تاریخ روستا فقط تاریخ ساختمان‌ها و مراسم نیست؛ تاریخ انسان‌هایی است که با دستان خود، با حضور خود و با اخلاص خود، به این مکان‌ها جان بخشیدند.

🔸 چه خوب است نسل جوان گوگ‌تپه بداند که در همین آبادی، مردانی زندگی کرده‌اند که بی‌هیاهو خدمت کرده‌اند؛ نه برای آنکه نامشان بر زبان‌ها بیفتد، بلکه چون خدمت را وظیفه‌ی خود می‌دانستند. ثبت نام و یاد چنین انسان‌هایی، ادای احترام به گذشته و چراغی برای آینده است.

🌹 سخن پایانی

🔹 حاج اجاق‌وردی عزیز؛ خدا قوت، مرد روزهای خدمت و سال‌های اخلاص! سی سال از عمرت را در مسیر خدمت به مسجد و پایگاه بسیج سپری کردی؛ سال‌هایی که شاید بسیاری از لحظاتش در قاب عکس‌ها ثبت نشده باشد، اما ارزش آن‌ها در حافظه‌ی مردم و در پیشگاه پروردگار محفوظ است.

🔸 امروز قلم می‌نویسد تا فردا فراموش نکنیم؛ تا فرزندان گوگ‌تپه بدانند در میان مردم این دیار، مردانی بوده‌اند که بی‌مزد کار کردند، بی‌منت ماندند و بی‌ادعا خدمت کردند.

🔹 از درگاه خداوند متعال، برای شما سلامتی، عزت، آرامش و عاقبت‌به‌خیری مسئلت داریم و امیدواریم پاداش سال‌های خدمت صادقانه‌تان را از صاحب حقیقی خانه‌ی خدا، حضرت صاحب‌الزمان (عج)، دریافت کنید.

🌹 نام‌ها می‌گذرند، منصب‌ها پایان می‌یابند، اما اخلاص، اگر در دل مردم ریشه بدواند، ماندگار می‌شود.

✍️ اسماعیل عبادی

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه

📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

🔹 کانال تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese

🔹 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese

🔹 صفحه روبیکا: https://rubika.ir/Folklore_Googtapeh_Khalese

🔹 وبلاگ: https://gogtappehfolklore.blogfa.com/

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

📸 تصویری ماندگار از روزگاران پُررنج و برکت نیاکان ما

🌿 حاج اجاقوردی کربلایی؛ در حال جمع‌آوری یونجه در باغات گوگ‌تپه، چیمن‌یِری

این تصویر، تنها ثبت یک لحظه از کار و تلاش نیست؛ بلکه پنجره‌ای رو به گذشته‌ی پُرافتخار مردمان سخت‌کوش گوگ‌تپه است؛ روزگاری که دست‌های پینه‌بسته‌ی کشاورزان، با عشق به زمین و امید به برکت محصول، چرخ زندگی را می‌چرخاندند.

🌾 در این قاب خاطره‌انگیز، حاج اجاقوردی کربلایی را در واپسین برداشت پاییزی یونجه می‌بینیم؛ هنگامی که برای تأمین علوفه‌ی دام‌ها، حاصل دسترنج خویش را گرد می‌آورد. این شیوه‌ی سنتی که در میان مردم منطقه با نام «دیرمیخ زدن» شناخته می‌شد، از روش‌های کهن جمع‌آوری و دسته‌بندی محصولات کشاورزی همچون یونجه و گندم بود؛ رسمی برخاسته از تجربه، تلاش و دانشی که سینه‌به‌سینه از نیاکان به نسل‌های بعد رسیده است.

🍂 چیمن‌یِری، با باغ‌ها و خاطرات سبزش، فقط گوشه‌ای از جغرافیای گوگ‌تپه نیست؛ بخشی از حافظه‌ی جمعی مردمی است که زندگی‌شان با خاک، آب، علوفه، دام و فصل‌های پربرکت سال گره خورده بود.

🌱 هر چین یونجه، نشانی از زحمت بود؛ هر دسته‌ی علوفه، ذخیره‌ای برای روزهای سرد زمستان؛ و هر دست پُرکار، روایتی از عزت و خودکفایی مردمان روستا.

❤️ امروز، این عکس ارزشمند، ما را به یاد مردانی می‌اندازد که بی‌هیاهو کار کردند، با طبیعت زیستند و میراث تلاش و قناعت را برای فرزندان خود به یادگار گذاشتند.

📚 رسالت دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه، زنده نگه‌داشتن همین خاطرات، آیین‌ها، واژگان بومی و شیوه‌های زندگی گذشتگان است؛ تا نسل امروز و فردا بداند که ریشه‌های هویت ما در همین سادگی‌ها، تلاش‌ها و سنت‌های اصیل نهفته است.

🌾 به یاد حاج اجاقوردی کربلایی و همه‌ی کشاورزان و دامداران زحمتکش گوگ‌تپه؛ مردانی که با دستان خود، تاریخ زندگی را بر صفحه‌ی خاک نوشتند.

🍁 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه؛ گنجینه‌ای از فرهنگ، خاطره و هویت بومی ما. 🍁

📚 دانشنامه فولکلور بخش گوگ‌تپه خالصه

🔗 راه‌های ارتباطی و آرشیو دانشنامه فولکلور گوگ‌تپه خالصه

📱 تلگرام: https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese

📱 روبیکا: @Folklore_Googtapeh_Khalese

🌐 وبلاگ دانشنامه: https://ebadiesmaeil1.blogfa.com/

🍁🌾 برای پاسداشت فرهنگ، مردم و سرمایه‌های انسانی گوگ‌تپه خالصه 🌾🍁

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁
🌹 از تبار ایثار تا رسالت تعلیم و تربیت؛ دل‌نوشته‌ای سرشار از عشق و سپاس
✍️ به قلم سرکار خانم زیبا ولی‌زاده، مدیر محترم دبستان شهید تقی‌پور ۲ گوگ‌تپه
🔹 گاهی یک دل‌نوشته، فراتر از چند سطر سپاسگزاری است؛ روایت زندگی انسانی است که در کنار قدردانی از مردم، از ریشه‌های خانوادگی، رنج‌های گذشته، عشق به پدر و مسئولیت امروز خود سخن می‌گوید. دل‌نوشته سرکار خانم زیبا ولی‌زاده، مدیر محترم دبستان شهید تقی‌پور ۲ گوگ‌تپه، از همین جنس است؛ روایتی آمیخته با مهر، وفاداری، قدرشناسی و آرزوی خدمت به فرزندان سرزمین مادری.
🔸 سپاسگزاری، نشانه بزرگی روح انسان است. آنجا که آدمی در مسیر زندگی، محبت دیگران را از یاد نمی‌برد و در لحظه‌های موفقیت، سهم همراهان، بزرگان و خانواده خود را به رسم ادب یاد می‌کند، معنای واقعی قدرشناسی آشکار می‌شود. خانم ولی‌زاده در این پیام، از مردم شریف و شهیدپرور گوگ‌تپه، ریش‌سفیدان و بزرگان ارجمند، اعضای گروه حامیان گوگ‌تپه و مسئولانی که در مسیر خدمت به منطقه تلاش می‌کنند، صمیمانه قدردانی کرده است.
🔹 در میان بخش‌های تأثیرگذار این دل‌نوشته، سخنان ایشان درباره عموی بزرگوارشان، حاج خسرو ولی‌زاده، جایگاهی ویژه دارد؛ مردی که پس از شهادت پدر خانواده، در کنار فرزندان برادر ایستاد و با تحمل دشواری‌ها، آنان را در ادامه مسیر علم و دانش همراهی کرد. این روایت، یادآور ارزش بزرگ خویشاوندی و مسئولیت‌پذیری خانوادگی است؛ همان رسم انسانی و ریشه‌داری که در فرهنگ مردم ما، گاه در سکوت و بی‌هیاهو، سرنوشت یک خانواده را دگرگون می‌کند.
🔸 گاهی یک عمو، تنها عمو نیست؛ پناه روزهای سخت، تکیه‌گاه روزگار دشوار و دستی است که نمی‌گذارد فرزندان یک خانواده پس از فقدان پدر، در مسیر زندگی تنها بمانند. قدردانی صمیمانه خانم ولی‌زاده از عموی خود، تصویری روشن از وفاداری به محبت‌هایی است که شاید هرگز به‌طور کامل جبران نشوند، اما هرگز نباید از یاد بروند.
🔹 بخش دیگری از این دل‌نوشته، به یاد پدر آسمانی ایشان، شهید والامقام چاپار ولی‌زاده گوگ‌تپه، اختصاص دارد؛ پدری که نام و یادش برای فرزندش چراغ راه زندگی و مایه افتخار است. همچنین یاد شهید والامقام نریمان عبادی و تمامی شهدای بخش گوگ‌تپه گرامی داشته شده است؛ مردانی که یادشان، بخشی از حافظه تاریخی و هویت جمعی این دیار به شمار می‌رود.
🔸 خانواده‌های شهدا، افزون بر افتخار بزرگی که با ایثار عزیزان خود دارند، حامل خاطرات، ارزش‌ها و روایت‌هایی هستند که باید برای نسل‌های آینده حفظ شوند. یاد شهدا زمانی زنده‌تر می‌ماند که در کنار نام و خاطره آنان، از مسئولیت‌پذیری، اخلاق، خدمت و تلاش برای ساختن جامعه‌ای آگاه‌تر و مهربان‌تر نیز سخن بگوییم.
🔹 امروز، خانم زیبا ولی‌زاده در جایگاه مدیریت دبستان شهید تقی‌پور ۲ گوگ‌تپه، از رسالتی سخن می‌گوید که با آینده فرزندان این منطقه پیوند خورده است؛ تعلیم و تربیت، تنها آموزش درس‌ها نیست، بلکه پرورش انسان‌هایی آگاه، توانمند، مسئولیت‌پذیر و برخوردار از اخلاق و هویت فرهنگی است.
🔸 مدرسه، خانه دوم فرزندان ماست و پیشرفت آن، بدون مشارکت خانواده‌ها، همراهی مردم و همدلی مسئولان، دشوار خواهد بود. دعوت ایشان به همکاری برای آبادانی مدرسه و ساختن آینده‌ای روشن، یادآور این حقیقت است که هیچ جامعه‌ای تنها با تلاش یک فرد پیشرفت نمی‌کند؛ بلکه آبادانی، ثمره همراهی دل‌هایی است که برای آینده فرزندان خود دغدغه مشترک دارند.
🔹 گوگ‌تپه خالصه، تنها مجموعه‌ای از خانه‌ها و کوچه‌ها نیست؛ سرزمینی است که خاطرات خانواده‌ها، نام بزرگان، ایثار شهدا، تلاش معلمان، امید دانش‌آموزان و محبت مردم، هویت آن را شکل می‌دهد. ثبت چنین دل‌نوشته‌هایی در دانشنامه فولکلور، به معنای ثبت بخشی از فرهنگ اجتماعی امروز منطقه است؛ فرهنگی که در آن، احترام به بزرگان، قدردانی از نیکوکاران، پاسداشت یاد شهدا و مسئولیت در برابر نسل آینده، همچنان ارزشمند است.
🌹 سخن پایانی
دل‌نوشته سرکار خانم زیبا ولی‌زاده، یادآور سه حقیقت ارزشمند است: محبت را باید به خاطر سپرد، ایثار را باید پاس داشت و آینده را باید با دانش، اخلاق و همدلی ساخت.
برای ایشان در مسیر خدمت به دانش‌آموزان و فرزندان گوگ‌تپه، آرزوی توفیق روزافزون داریم و امیدواریم با همراهی مردم شریف، خانواده‌ها، فرهنگیان و مسئولان، گام‌های مؤثری در راه رشد و شکوفایی مدرسه و منطقه برداشته شود.
🍁🌾 به امید روزی که نام و یاد شهدا، اخلاق نیک بزرگان و تلاش خالصانه خدمتگزاران، چراغ راه نسل‌های آینده گوگ‌تپه خالصه باشد. 🌾🍁

🔗 راه‌های ارتباطی و آرشیو دانشنامه‌ی فولکلور گوگ‌تپه‌ی خالصه
📱 تلگرام:
https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese
📱 روبیکا:
@Folklore_Googtapeh_Khalese
https://rubika.ir/Folklore_Googtapeh_Khalese
🌐 وبلاگ دانشنامه:
https://gogtappehfolklore.blogfa.com/
🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه
📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁

🍁🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه 🌾🍁

«درگز زدن»؛ هنر تیز کردن ابزار درو در روزگار گذشته

به یاد و به روایت نسل مردان زحمتکش روستا؛ حاج الماس امانی

در روزگاران گذشته، پیش از آنکه صدای موتور کمباین‌ها در دشت‌های گوگ‌تپه خالصه بپیچد و ماشین‌آلات کشاورزی جای دست‌های پینه‌بسته کشاورزان را بگیرد، فصل درو با آیینی از کار، تجربه و مهارت آغاز می‌شد؛ آیینی که هر وسیله و هر حرکت آن، بخشی از دانش کشاورزی نسل‌های پیشین بود.

یکی از کارهای مهم در آستانه فصل برداشت گندم و جو، آماده کردن ابزارهای درو بود. درگز، از ابزارهای مهم کشاورزی آن روزگار، باید چنان آماده و تیز می‌شد که بتواند در میان ساقه‌های گندم و علوفه به‌درستی کار کند. برای این کار، مردان باتجربه دست به کاری می‌زدند که در زبان و فرهنگ محلی منطقه به آن «درگز زدن» می‌گفتند.

«درگز زدن» تنها تیز کردن یک ابزار نبود؛ فنی بود آمیخته با تجربه، شناخت فلز، قدرت دست و دقت چشم.

🔨 «زندان»؛ ابزار ویژه‌ی درگز زدن

برای تیز کردن دندانه‌های درگز، وسیله‌ای مخصوص با نام محلی «زندان» مورد استفاده قرار می‌گرفت. درگز را با دقت روی آن قرار می‌دادند و هر دندانه را در جای مناسب تنظیم می‌کردند. سپس با ابزاری شبیه چکش، ضربه‌هایی حساب‌شده و پی‌درپی بر لبه دندانه‌ها وارد می‌شد.

هدف فقط تیز کردن نبود؛ دندانه‌ها باید یکدست، منظم و آماده‌ی کار می‌شدند.

استادکار می‌دانست که یک ضربه‌ی بیش از اندازه می‌تواند دندانه را کج یا حتی شکسته کند و ضربه‌ی کم نیز نتیجه مطلوب را به همراه نداشته باشد. بنابراین، هر ضربه باید با اندازه‌ای معین و از نقطه‌ای درست وارد می‌شد.

✋ مهارت دست؛ سرمایه‌ای که با سال‌ها کار به دست می‌آمد

درگززن ماهر، فلز را با دست و چشم خود می‌شناخت. می‌دانست هر دندانه را چگونه روی «زندان» بنشاند، ضربه را از کجا وارد کند و چه مقدار نیرو به کار ببرد.

این مهارت در هیچ کتابی نوشته نشده بود؛ سینه‌به‌سینه و دست‌به‌دست منتقل می‌شد.

پدر از پسر می‌آموخت، جوان در کنار پیر تجربه کسب می‌کرد و سال‌ها کار در مزرعه، گوش و دست انسان را به ظرافتی می‌رساند که امروزه شاید تصور آن برای نسل جدید دشوار باشد.

گاهی تنها با نگاه کردن به لبه‌ی درگز می‌شد فهمید که کدام دندانه نیاز به کار بیشتری دارد. گاهی نیز صدای برخورد چکش با فلز، برای گوش یک استادکار باتجربه، خود حکایت از درست یا نادرست بودن ضربه داشت.

🌾 از «درگز زدن» تا روزهای سخت درو

پس از آماده شدن ابزار، نوبت به دشت و مزرعه می‌رسید؛ جایی که کشاورز باید ساعت‌ها در گرمای تابستان، محصول را با نیروی دست برداشت می‌کرد.

دست‌هایی که صبح با درگز و ابزار کشاورزی آغاز می‌شدند، تا غروب در میان خوشه‌های گندم و جو به کار بودند.

هر دانه گندم که از زمین جمع می‌شد، حاصل زنجیره‌ای از تلاش بود؛ از آماده‌سازی زمین و کاشت بذر گرفته تا آبیاری، مراقبت، درو، خرمن‌کوبی و نگهداری محصول.

در چنین زندگی‌ای، درگز زدن نیز بخشی از فرهنگ کار و معیشت مردم گوگ‌تپه خالصه بود.

🌿 حاج الماس امانی؛ یادگار نسلی از مردان کار و تجربه

وقتی از این شیوه‌های سنتی سخن می‌گوییم، نام و خاطره مردانی چون حاج الماس امانی در ذهن زنده می‌شود؛ مردانی که بخشی از عمر خود را در کنار زمین، ابزار، دام، باغ و محصولات کشاورزی گذراندند و بسیاری از مهارت‌های زندگی روستایی را نه از پشت میز و کتاب، بلکه در میدان واقعی زندگی آموختند.

نسلی که ارزش ابزار را می‌دانست، قدر نان را می‌شناخت و برای به دست آوردن محصول، رنج و زحمت فراوان متحمل می‌شد.

حاج الماس امانی و هم‌نسلان او، خود بخشی از حافظه زنده‌ی کشاورزی سنتی گوگ‌تپه خالصه هستند؛ نسلی که با دست‌های خود زمین را آباد کردند و با تجربه‌هایشان چراغ راه نسل‌های بعد شدند.

📜 میراثی که نباید فراموش شود

امروز شاید «درگز زدن» برای بسیاری از جوانان تنها نامی ناشناخته از گذشته باشد؛ اما برای نسل‌های پیشین، پشت همین دو واژه، دنیایی از مهارت، زحمت، تجربه و زندگی نهفته است.

ماشین‌آلات جدید، بسیاری از این شیوه‌ها را از زندگی روزمره کنار زده‌اند، اما دانش و خاطره‌ی آن‌ها بخشی از هویت فرهنگی ماست.

ثبت این واژه‌ها، ابزارها، شیوه‌های کار و نام مردانی که با آن‌ها زندگی کرده‌اند، تنها بازگویی یک خاطره نیست؛ بلکه حفظ بخشی از تاریخ اجتماعی و اقتصادی منطقه است.

«درگز زدن» را باید به عنوان یکی از جلوه‌های دانش بومی و مهارت‌های سنتی کشاورزی گوگ‌تپه خالصه به یاد سپرد؛ هنری که صدای چکش بر فلز، بوی خاک و عرق پیشانی کشاورز را در خود دارد.

🌾 امروز اگر کمباین‌ها در چند ساعت محصولی را برداشت می‌کنند، باید به یاد داشته باشیم که روزگاری همین محصول با دستان مردانی چون حاج الماس امانی و نسل‌های پیش از او، دانه‌به‌دانه و با رنج فراوان از دل زمین برداشت می‌شد.

🌿 یادشان گرامی؛ دست‌هایشان پینه‌بسته، اما نامشان در حافظه‌ی خاک ماندگار است.

📚 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه

✍️ "دانشنامه فولکلور بخش گوگ تپه خالصه" 🍁🌾:
🍁🌾
🔶 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه🌺
✍️ بهروز اسمعیل‌پور؛ یاد مردی پاک‌دست و زحمت‌کش، پدری مهربان و نامی ماندگار در خاطره‌ها 🌾🍁

🖤 به مناسبت نخستین سالگرد درگذشت شادروان بهروز اسمعیل‌پور
🔹 گاهی یک سال از رفتن عزیزی می‌گذرد، اما دلتنگی نه‌تنها کم‌رنگ نمی‌شود، بلکه با هر خاطره، با هر گوشه‌ی آشنای خانه و با هر لحظه‌ی سکوت، دوباره جان می‌گیرد. فردا، سالگرد درگذشت شادروان بهروز اسمعیل‌پور، از مردان زحمت‌کش و معتمدان بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه است؛ مردی که یاد و نامش با پاک‌دستی، مهربانی، تلاش و زندگی آبرومندانه پیوند خورده است.
🔸 شادروان بهروز اسمعیل‌پور از آن مردانی بود که بخش بزرگی از عمر پربرکت خود را در راه کسب روزی حلال، تلاش برای آسایش خانواده و انجام مسئولیت‌های زندگی سپری کرد. او با کار و کوشش، صبوری و دلسوزی کوشید تکیه‌گاهی برای خانواده‌ی خود باشد و در کنار عزیزانش، زندگی را با عزت و آبرومندی پیش ببرد.
🔹 ارزش واقعی انسان‌ها همیشه در عنوان‌ها و دارایی‌هایشان خلاصه نمی‌شود؛ گاهی در نان حلالی است که با زحمت به خانه می‌برند، در دستی است که برای کمک به دیگران دراز می‌کنند، در آبرویی است که با درستکاری حفظ می‌کنند و در اعتمادی است که به‌مرور زمان در دل مردم به دست می‌آورند. بهروز اسمعیل‌پور نیز در یاد و روایت نزدیکانش، با همین ویژگی‌های ارزشمند شناخته می‌شود؛ انسانی پرتلاش، خوش‌قلب، دلسوز و مورد اعتماد.
🔸 اما در میان همه‌ی نقش‌هایی که یک مرد در زندگی بر عهده می‌گیرد، پدر بودن جایگاهی دارد که هیچ چیز نمی‌تواند جای آن را بگیرد. پدر، گاه خستگی‌هایش را پشت لبخندی پنهان می‌کند، نگرانی‌هایش را به زبان نمی‌آورد و تمام توان خود را به کار می‌گیرد تا فرزندانش با آرامش و سربلندی زندگی کنند. چه بسیار پدرانی که بی‌هیاهو می‌سازند، می‌بخشند، زحمت می‌کشند و تنها پس از رفتنشان، بزرگی تمام آنچه را انجام داده‌اند، بیشتر درک می‌کنیم.

🔹 اکنون یک سال از نبودن آن پدر مهربان گذشته است؛ یک سال که دختران گران‌قدرش در حسرت دیدار دوباره‌ی او روزگار گذرانده‌اند و پسران ارجمندش جای خالی حضور و صدای پدر را در زندگی احساس کرده‌اند. چه دشوار است روزهایی که دلت می‌خواهد با پدرت سخن بگویی، از او مشورت بخواهی یا تنها برای لحظه‌ای کنارش بنشینی، اما سهمت از آن دیدار، خاطره‌ای شیرین و آهی از سر دلتنگی باشد.
🔸 با این همه، پدران نیک‌نام با رفتن از این جهان فراموش نمی‌شوند. آنان در تربیت فرزندان، در رسم درست زندگی کردن، در حرمت نان حلال، در آبروی خانواده و در خاطراتی که از خود به یادگار می‌گذارند، ادامه می‌یابند. مردی که آبرومندانه زندگی کرده و عمر خود را صرف تلاش و خدمت به خانواده کرده است، با یاد نیکش در دل‌ها زنده می‌ماند.
🔹 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه، در نخستین سالگرد درگذشت شادروان بهروز اسمعیل‌پور، یاد این پدر گران‌قدر و مرد شریف را گرامی می‌دارد و با خانواده‌ی محترم، دختران عزیز، پسران ارجمند و دیگر بازماندگان آن مرحوم ابراز همدردی می‌کند. امید است یادآوری صفات نیک و روایت زندگی چنین انسان‌هایی، بخشی از حافظه‌ی اجتماعی و فرهنگی زادگاهمان را برای نسل‌های آینده حفظ کند.
🌹 خدایا، به حرمت سال‌های تلاش و زحمت این پدر مهربان، روح شادروان بهروز اسمعیل‌پور را مشمول رحمت و مغفرت خویش قرار بده؛ آرامگاهش را نورانی، جایگاهش را بهشت برین و دل فرزندان دلتنگش را به یاد خاطرات نیک او آرام گردان.
🖤 پدر جان، یک سال گذشت؛ اما نه جای خالی‌ات پر شد، نه خاطره‌ی مهربانی‌هایت از یاد رفت. تو رفتی و یادگار تو، در دل فرزندانت و در خاطره‌ی مردمی که تو را به نیکی می‌شناختند، باقی ماند.
روحت شاد، یادت گرامی و نام نیکت جاودانه باد، شادروان بهروز اسمعیل‌پور.
🌷 الفاتحه مع الصلوات 🌷
🍁🌾
🔗 راه‌های ارتباطی و آرشیو دانشنامه‌ی فولکلور گوگ‌تپه‌ی خالصه
📌 تلگرام:
https://t.me/Folklore_Gogtapeh_Khalese
📌 روبیکا:
@Folklore_Gogtapeh_Khalese
https://rubika.ir/Folklore_Gogtapeh_Khalese
📌 وبلاگ و آرشیو:
https://gogtappehfolklore.blogfa.com/
🌾 دانشنامه‌ی فولکلور بخش گوگ‌تپه‌ی خالصه
📚 برای ثبت خاطرات، فرهنگ، آداب، زبان، مردم و تاریخ شفاهی گوگ‌تپه 🌾🍁